పోడు ప్రేమ

జీవితాలు రచించబడవు

ఓ కథకి
నువ్వెప్పుడూ నాయకుడివే
కొన్ని కథల్లో మాత్రం
సాధారణ పాత్రధారివి



నీ చుట్టూతా నాలుకలు తిరుగుతున్నపుడు
ఇరవై నాలుగు గంటల కాలాన్ని
సర్దుకోవటం అలవాటౌతుంది



కొన్ని సమయాలు చేతకానివి
నీ నొసలు మీది చెమటను తీయడానికి కూడా
సహకరించవు



అన్ని కథలు కొన్ని సందర్భాలందు
రాత్రి అందరం కలిసి భోంచేసినట్టు
మాట్లాడుకుంటూ గోడును మింగలేవు



కింద మీద నువ్వొక్కడివే కానప్పుడు
నీ పాత్రకి నైపుణ్యం జోడించడం
కుదరనిపని



ప్రతి కథ తన ప్రదర్శన మీద
అపనమ్మకాన్ని కల్గి ఉండదు



కథ మాత్రం
ఎప్పటికీ ఆగదు
ఇంకో కథలో జాడని విడువగా
కాలంతో పాటు చిగురేయటం
దాని స్వంత సంబరం.

.....

అనేక పొరలు పొరలుగా భ్రాంతి

జీవితం ప్రారంభంలో కనిపించినదేదీ
ఇప్పుడు మసక కింద ముడుచుకుంది
లెక్కల్లో తేలని జ్ఞానం
మాటల్ని సవరించుకుంది
ఒక చల్లని పరిమళం తన ఉపరితలాన్ని పంచుకొని
మురిసిన కాలం రంగు వెలిసింది
నాకోసం పాటపాడిన చిటారుకొమ్మన చిలుక ఎగిరిపోయాక,
రాగం తిరిగి తిరిగి నా వెంట శోకం లో కలిసిపోయింది
వ్యధ కూడా వెన్నెల లాంటి చల్లదనం కురిపించిన విషయం తెలిసి
దానికీ గుండెని పంచి పెట్టాను.
ఇప్పుడు అది కూడా నా ఆనందకేంద్రకమే.
ఎప్పుడూ కనిపించే ఆకాశం లో కూడా
ఎన్ని రకాల కదలికలు ప్రవహిస్తాయి కదా …
అంగీకరించడమే దాదాపు మెలిక
ఐనా
నా కోసం కొన్ని తలుపులు మూసే ఉంటాయి
వ్యామోహం లేని స్పర్శ కోసం
కొంత జీవితం వెంట నడుస్తున్నా …
అందుకే కావచ్చు కొన్నిటిని కోల్పోయింది
ఎంత చెప్పుకున్నా
మనసుకీ… హృదయానికీ
ఈ వస్తు ప్రపంచానికీ దారులు కలియడమే కుదరనట్టుంది.
దుఃఖమే ఏ వాంఛా లేకుండా
తన మీదికి తీసుకొని లాలిస్తుంది.
ఓ అపరిచితురాలివలె.

        .....

ఇది వాకిలి ఈ పత్రికలో వేసుకున్నారు .సంపాదకులకు ధన్యావాదాలు.

మనసు పొరల జల

కథా ఆరంభానికి ,
ముందు జరిగిన కథ
ఎప్పుడో బయటకు రాక తప్పదు

* * *

ఎందుకో పసిగట్టే పరికరాలు నా కాడ లేవు
నిన్ను చూడంగానే
ఎక్కడో పేరుకుపోయిన దుఃఖం
ఊపిరాడనివ్వదు

ఇంత వేసవి తీవ్రతని తడుపుతూ
నీ తలపొకటి
లోపల ప్రవహిస్తే తప్ప
దుఃఖం కోలుకుంటుంది

నిరాసక్త క్షణాలకి మనమే కదా ప్రాణం పోసి
జ్ఞాపకాల వరుసకి చేర్చేది
ఆ దుఃఖ భాండాగారం
ఎప్పటికీ తొణికిసలాడాలి
అది జీవిస్తున్న ఉనికిని నిలుపుతుంది

నువ్వు ఆనందాన్ని
వెంట తెచ్చుకున్నట్టే
నేను దుఃఖాన్ని కలిగివున్నట్టు
నిన్ను కలిసిన పిదప తెలిసిపోయింది

రెండూ కలిసిన సందర్భాలు
పూల మీదికి ఎట్లా చేరుకున్నాయో
ఇప్పటికీ సందేహమే నాకు.

పక్వ అపక్వత శరీరానికి అంటుతుంది కానీ
మనసెప్పుడూ దుఃఖపునురగతో
ఎప్పటికప్పుడు తేటమౌతుంది


నువ్వు నన్నుగా
నా మనసుకి కోరుకుంటావు కదా!
దాన్ని అలా స్వచ్చంగా నీకందించటం కోసం
దుఃఖంలో మునిగితె తప్ప కుదరదు

* * *

కథ ప్రారంభానికి ,
ముందు ఒంటరిగా,కారణం లేని వెలితి
ఎడారి వ్యసనంలా
పగుళ్ళు బారిన దాహం ఎదురుచూసేది


దుఃఖమే ఒక పాయలా
కథనంతా ప్రవహించి
పచ్చని ప్రపంచాన్ని నవ్వులతో పువ్వులతో
కళకళా ప్రకటిస్తుంది.


.....
సారంగ ఈ పత్రికలో వేసారు ఈ కవితను.సంపాదకులకు ధన్యావాదాలు.